Μερικές φορές παρακαλούμε τον Κύριο για μία συγκεκριμένη απάντηση… και δεν έρχεται όπως περιμέναμε ή φαίνεται να μην έρχεται καθόλου.
Υπάρχουν στιγμές που οι ουρανοί φαίνονται σιωπηλοί. Και αυτή η σιωπή μπορεί να γίνει δύσκολη –ένα φορτίο– ειδικά όταν η δύναμή μας μάς εγκαταλείπει.
Κατά τη διάρκεια μίας ανάθεσης, συμφάγαμε με θαυμάσιους νέους ενηλίκους που προετοιμάζονταν να ηγηθούν της Γ.Ε.Ν. και έμαθα ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω.
Ένας νεαρός άνδρας με χάρισμα στη μουσική μου είπε ότι μερικές φορές ζητεί καθοδήγηση από τον Κύριο και δεν βρίσκει ξεκάθαρη απάντηση. Έτσι, ακόμη και με αβεβαιότητα, προχωρεί με πίστη, προσπαθώντας να κάνει το καλύτερο που μπορεί. Αυτές οι «ουράνιες σιωπές» μπορεί να είναι δύσκολες. Μπορούμε να νιώθουμε χαμένοι ή να σκεπτόμαστε ότι ο Θεός δεν ακούει.
Συνέχισε λέγοντας ότι μια μέρα κατάλαβε κάτι: στη μουσική, οι παύσεις δεν είναι λάθος. Είναι μέρος της μουσικής. Διαμορφώνουν και δίνουν νόημα στο κομμάτι. Χωρίς τις παύσεις, δεν υπάρχει αναπνοή και διαμόρφωση. Χωρίς αυτές, δεν υπάρχει μελωδία. Και ένιωσε ότι στη «μουσική» του Κυρίου, ορισμένες σιωπές έχουν επίσης έναν σκοπό: περιλαμβάνονται σε ένα σπουδαιότερο έργο.
Ο ίδιος ο Κύριος διδάσκει ότι ο τρόπος ομιλίας Του δεν είναι πάντα εντυπωσιακός. Από την εμπειρία του Ηλιού του Θεσβίτου, μαθαίνουμε ότι ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον δυνατό άνεμο, ούτε μέσα στον σεισμό ούτε μέσα στη φωτιά, αλλά μέσα σε «ήχo λεπτoύ αέρα»(1). Μερικές φορές βρίσκεται ακόμη και σε μία παύση. Και σε αυτό το κενό, ο Κύριος μπορεί να διαμορφώνει κάτι μέσα μας: ταπεινότητα, υπομονή, εμπιστοσύνη.
Αλλά η σιωπή δεν σημαίνει ότι είμαστε εγκαταλελειμμένοι.
Στον Ησαΐα διαβάζουμε: «Δεν θα σε λησμoνήσω… σε έχω ζωγραφίσει επάνω στις παλάμες μoυ»(2). Και στην Προς Εβραίους επιστολή ο Κύριος επιβεβαιώνει: «Δεν θα σε αφήσω ούτε θα σε εγκαταλείψω»(3). Ο Θεός δεν αγαπά τους ανθρώπους «γενικά». Αγαπά τα τέκνα Του ένα προς ένα και γνωρίζει τις λεπτομέρειες της ζωής μας και τις επιθυμίες της ψυχής μας.
Γι’ αυτό το Βιβλίο του Μόρμον κάνει λόγο για «τα πολυεύσπλαχνα ελέη του Κυρίου»(4). Είναι μικρές –αλλά πραγματικές– υπενθυμίσεις που στέλνει ο Κύριος για να πει: «Είμαι εδώ». Μερικές φορές δεν έρχονται ως άμεση λύση, αλλά ως υποστήριξη: επιβεβαίωση, φως που αναζωπυρώνει την ελπίδα.
Κάποια πολύ ξεχωριστή για μένα ανέφερε μια πρόσφατη εμπειρία. Μετά από πολύ καιρό «ουράνιας σιωπής», το να διατηρήσει την πίστη είχε γίνει δύσκολο. Μία Κυριακή δεν ήθελε να παρευρεθεί στην εκκλησία, αλλά επέλεξε να ακολουθήσει την εσωτερική φωνή της και να κάνει ένα βήμα: να είναι παρούσα, ακόμη και αν η πίστη της ήταν «μικρή».
Και εκεί, σε κάτι απλό και σχεδόν συνηθισμένο, ο Κύριος της έδειξε πολυεύσπλαχνο έλεος. Παρακολουθούσε έναν νέο άνδρα με σημαντικές δυσκολίες να διανέμει τη μετάληψη, επικουρούμενος από τη φροντίδα και την άνευ όρων αγάπη του πατέρα του. Τίποτα θεαματικό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Όμως ήταν ένα ξεκάθαρο και προσωπικό μήνυμα – σαν να της μιλούσε ο ουρανός στη δική της «πνευματική γλώσσα» για να πει: «Είμαι εδώ. Σε βλέπω. Ξέρω πώς αισθάνεσαι. Σε αγαπώ».
Εδώ είναι το κεντρικό σημείο: αυτά τα πολυεύσπλαχνα ελέη δεν είναι κατά τύχη. Είναι σημεία αγάπης που έγιναν δυνατά μέσω της Εξιλέωσης του Σωτήρος Ιησού Χριστού.
Μερικές φορές μιλούμε για την Εξιλέωση μόνον με όρους συγχώρησης και είναι αυτό – ένδοξα. Όμως η Εξιλέωση είναι επίσης επικουρική δύναμη: δύναμη να υπομείνουμε, να εγερθούμε, να επιμείνουμε και να προσπαθήσουμε ξανά.
Ο Άλμα δίδαξε ξεκάθαρα αυτό: ο Σωτήρας πήρε επάνω Του «πόνους… βάσανα… και πειρασμούς», ώστε να μπορέσει «να μάθει σύμφωνα με τη σάρκα πώς να συμπαρίσταται στον λαό του»(5). Συμπαράσταση είναι η βοήθεια τώρα, την κατάλληλη στιγμή, με τον συγκεκριμένο τρόπο που Εκείνος γνωρίζει ότι χρειαζόμαστε. Ο Κύριος δεν αφαιρεί πάντα το βάρος αμέσως, αλλά υπόσχεται: «Θα ελαφρύνω… τα βάρη… σας… για να γνωρίζετε… ότι εγώ… επισκέπτομαι τον λαό μου στα βάσανά τους»(6).
Εάν ζείτε μία ουράνια σιωπή και περιμένετε μια απάντηση που δεν έρχεται με σαφήνεια, μην εγκαταλείπετε. Μην συγχέετε την παύση με την απουσία.
Μερικές φορές η σιωπή είναι μέρος της μουσικής του Κυρίου. Και ακόμη και τότε, εξακολουθεί να δείχνει ελέη στις λεπτομέρειες – ορισμένες τόσο προσωπικές, που μόνον η καρδιά μας καταλαβαίνει. Και αυτό δεν τα καθιστά λιγότερο πραγματικά. Τα κάνει πιο ιερά.
Επειδή ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός δεν περιορίζεται στο να μιλά. Συμπαρίσταται. Υποστηρίζει. Παραμένει μαζί μας.
Καταθέτω μαρτυρία ότι η Εξιλέωσή Του είναι πραγματική και επαρκής, όχι μόνο για να μας καθαρίσει, αλλά και για να μας ενδυναμώσει, όταν δεν μας έχει απομείνει καθόλου δύναμη. Ξέρω ότι ο Επουράνιος Πατέρας δεν λησμονά τα τέκνα Του. Ξέρω ότι βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Και ξέρω, από προσωπικές εμπειρίες, ότι ακόμη και όταν οι ουρανοί φαίνονται σιωπηλοί, ο Σωτήρας ακόμη εργάζεται – μερικές φορές σε μια γλώσσα τόσο προσωπική που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.
Υποσημειώσεις
- Α΄ Βασιλέων 19:11-13
- Ησαΐας 49:15-16
- Προς Εβραίους 13:5
- Νεφί Α΄ 1:20
- Άλμα 7:11-12
- Μωσίας 24:14-15